Uncategorized

La quiete dopo la tempesta di Martino Ariano

Viviamo spesso momenti di tensione, di agitazione, molte volte inspiegabili con semplici parole.

Una sensazione, amica della angoscia, amante del nervosismo e sposa della tensione, il cui apice è intenso e critico, divenendo sfogo, pianto, grido, discussione, scontro, rottura, frattura, taglio, ferita.

Passate queste criticità ci ritroviamo, in maniera inaspettata ed improvvisa, in un momento di estasi, di rilassamento, di tranquillità, di quiete. La quiete dopo la tempesta.

Ovviamente modalità e tempistiche sono estremamente soggettive e circoscritte ad un dato momento o situazione. Ma non sto qui a dilungarmi in discorsi di natura psicologica/sociologica.

Anzi vi pongo un quesito: Avete mai provato a rappresentare questa tensione, questa sensazione? Avete mai ritrovato una corrispondenza nell’arte di tale esperienza?Ebbene si, ve ne mostro una!

Ricordando e ribadendo che l’arte nasce da questa necessità di esprimere un’emozione, un’esperienza, uno stato d’animo, un’idea o un concetto, ad essa non sfugge niente. Riesce a “fotografare” qualsiasi momento, anche quello di estrema tensione, restituendocelo in maniera perfetta.

È ciò che si può evincere osservando le opere presenti nell’esposizione EKISdell’artista scultore spagnolo José Pablo Arriaga, nella Galleria Blanca Soto Arte di Madrid.

Opere di raffinato candore, realizzate in pietra acrilica con eccellente maestria artigianale (l’artista discende da una famiglia di artigiani), si presentano all’osservatore, forti, massicce ma eleganti, manifestando tutte le sfumature con cui si può presentare la sensazione di tensione.

Osservando ogni singola opera, sembra che abbia vita propria, generandosi dal fondo bianco su cui è esposta e presentandosi da sola, ognuna con un proprio marcato carattere, senza nessun intervento concettuale da parte dell’artista o di noi divulgatori culturali.

Ovviamente, la genesi di ognuna di esse, come accade nella maggior parte delle manifestazioni artistiche, deriva da un’esperienza personale dell’artista. Infatti, ogni opera di Arriaga, pur presentandosi in maniera oggettiva, funge da diario emotivo ed esperienziale per l’artista.

Ma avviciniamo ad alcune opere (i cui titoli originali sono in lingua basca, essendo l’artista originario dei Paesi Baschi). Ne analizzerò 3 che, a mio parere, sono le più emblematiche per tale discorso.

[Per conoscere altre opere, si consulti il catalogo]

La prima è PARTXE (in spagnolo parche, in italiano toppacerotto).

1

José Pablo Arriaga, PARTXE (parche), 2018, Pietra acrilica, 112 x 58 x 17 cm

 Già dal titolo si può intuire l’analogia al dato reale: quando ci tagliamo, ci feriamo, o dinanzi ad uno strappo, per istinto o per necessità, la prima cosa che si fa è cercare di tappare in tutti i modi la ferita, il taglio, lo strappo, prima di rimediare con una medicazione, un cerotto o una toppa più opportuna.

Ed ecco che l’opera, presentandosi in verticale e formata da varie fasce bianche disposte disordinatamente e ricoperte a loro volta da una più grande, si presenta elegante e delicata nonostante rappresenti un dato drammatico, come una ferita, un taglio, uno strappo.

La tensione la si riscontra soprattutto nella parte centrale, dove si manifesta una sorta di rigonfiamento, come se l’opera, la ferita, volesse esplodere e gridare il proprio dolore, ma ad attutire questa tensione, questo dramma, interviene un’enorme toppa che delicatamente si posa lungo tutta la ferita/taglio a mo di protezione, di rassicurazione, di cura.

Un’altra opera da un forte impatto è KANDELA (in spagnolo vela, in italiano candela).

2

José Pablo Arriaga, KANDELA (vela), 2021, Pietra acrilica e legno, 95 x 79 x 25 cm

 Il titolo in italiano è Candela ed è, in effetti, un’elaborata e solo apparentemente semplice rappresentazione di una candela.

L’immagine di una candela è da sempre associata allo scorrere del tempo, alla vita che scorre, o in generale a qualcosa che si consuma inesorabilmente.

Osservando l’opera cruciforme, si presenta come un incrocio perpendicolare di due assi: uno orizzontale, rettilineo e sottile, in legno; e uno verticale, massiccio e bombato, in pietra acrilica. Quello orizzontale, in legno, si presenta in due stati opposti: a destra, consumato, bruciato, carbonizzato e nero, mentre a sinistra, dopo aver attraversato il pezzo compatto in pietra acrilica, sembra fuoriuscirne rigenerato, integro e bianco.

Ebbene, quest’opera rappresenta perfettamente uno dei momenti di tensione più difficili, pericolosi ed intensi che si possa vivere: una crisi esistenziale, una malattia, un dolore profondo, un fallimento, un trauma, un tradimento, che brucia e lascia una cicatrice. Ma ecco che subentra la speranza, la cura e la rinascita, rappresentate, nell’opera, dal massiccio pezzo bianco in pietra acrilica, che ferma la bruciatura, il trauma, concentrandosi su di essa con tutte le forze per rigenerarla, ripulirla e restituirla rinata.

Un’opera di una potenza drammatica che grida con forza, invita con determinazione alla speranza e invoca all’accettazione della cura.

Ultima opera selezionata è HUSTU (in spagnolo vaciar, in italiano svuotare).

4

José Pablo Arriaga, HUSTU (vaciar), 2022, Pietra acrilica, 186 x 46 x 40 cm

 Quest’opera rappresenta in maniera magistrale l’effetto procurato da un’estrema tensione apportata da un agente esterno nella nostra vita.

In particolar modo, essa nasce in concomitanza con lo scoppio della guerra in Ucraina. Infatti, si sa che la guerra è uno degli agenti esterni più estremi e crudeli che possano piombare sulla vita delle persone, procurando una scossa e poi una faglia profonda, che ferisce brutalmente, stradica, stritola, soffoca e distrugge vite, popoli, culture.

Il riferimento figurativo è quello di un cavo elettrico che, privato da un taglio o una pressione della sua guarnizione esterna, presenta i fili scoperti.

Nell’osservare l’opera, infatti, si vedono dei filamenti originarsi dal suolo, una sorta di radici, che ad un certo punto vengono imprigionati in una stretta violenta. Quest’ultima sembra lottare con essi, con l’intenzione di volerli distruggere. Ma alla fine, essi sembrano liberarsi, seppur spossati dalla resistenza e dalla lotta.

Ebbene, è esattamente la rappresentazione della tensione che si crea quando qualcosa o qualcuno afferra, stringe, stritola e cerca di sradicare ed annientare le nostre radici o noi stessi.

Anche in quest’ultima opera, seppur rappresentante un’estrema esperienza di tensione, affine più ad un annientamento, l’artista alimenta un messaggio di speranza, di rinascita.

Arriaga con la sua opera, apparentemente anonima e silente, grida un forte messaggio di speranza e di resistenza dinanzi ad un qualsiasi dramma o tensione.

L’arte può essere in maniera diretta per l’artista valvola di salvataggio, di sfogo, ma lo può essere altrettanto per l’osservatore, seppur in maniera indiretta.

L’arte può essere una cura.
L’arte cura l’anima.

Jose Pablo Arriagak EKIS/X bilduma aurkeztuko du, Madrilen

Markina-Xemein

Kultura

Artista markina-xemeindarrak lehen aldiz bakarka erakutsiko ditu barikutik [apirilak 29] aurrera bere eskulturak.

2022/04/27

Mikel Reina Barros

Jose Pablo Arriagak 2016tik 2022ra bitartean egindako eskulturekin osatu du bilduma. Bertan azken urteetako tentsioak islatu nahi izan ditu, pertsonaletatik globalenetara, Covid-19aren pandemia eta azken hilabeteetako Ukrainia eta Errusiaren arteko gerra, esate baterako. EKIS/X bilduma aurkeztuko du barikutik aurrera, eta ekainaren 11a arte, Madrilgo Blanca Soto Arte galerian. Ateak 17:00etatik aurrera egon dira zabalik 21:00ak arte. Artistak lehen aldiz erakutsiko ditu bakarka bere lanak, beste hainbat aldiz aritu da Espainiako hiriburuan, baina beti beste artista batzuekin elkarlanean. “Oso gogotsu nago, azken xehetasunak lantzen nago, dena ondo baino hobeto gordetzen errepidera joan baino lehenago”, adierazi du markina-xemeindarrak bere estudioan.

Kromosomaren ikurra X bat da, gizakiaren jaiotzatik heriotza arteko bidearen inguruan hausnartu nahi izan du Arriagak: “Azken urteetako zenbait gertaera bortitzetan oinarritutako lanez osatuta dago bilduma. Ixa batekin zirriborratu nahiko nituzkeen aroak dira, lan istripuek, pandemiak eta gerren ondorioek ilundutakoak. Ixa askatzea korapiloa askatzea da”. Eskulturetan material asko erabili ditu artistak, harri akrilikoa, zementua, egurra edota hormigoia, adibidez.

Markina-xemeindarraren obrek dinamismoa transmititzen dute, “tentsio une bat, non indar bat borrokan ari den injustizia horietatik liberatzeko”. Arriagaren obrak, bizitza mota kreatiboa, esperantzaz betea eta aldi berean, gizarte eredu honekin kritikoa, ditu ezaugarri nagusi legez. “Ixa bat ez da itxiera soil bat, ordea. Zauria sendatzeko bi puntada dira. Garai berri baterako prestaketa.
 Ixa bidegurutze bat da, bi iritzi kontrajarrik bat egin dezaketen unea. Gurutzatzea tentsioa da. Gurutzatzea esperantza da. Ixak geuk hautatzen duguna biderkatuko du”. Arriagak bere obrekin, galderen erantzuna ematea ez da bilatzen duena, bere lanak injustizien aurrean sentsibilitate gehiago berpiztea du helburu.

Jose Pablo Arriaga, egurrezko euskal kutxak egiten zituzten artisau familia batetik dator, aitak eta aitonak egiten zituzten hain zuzen ere. Bilbon ikasi zuen, eta hortik Eskoziara abiatu zen bere formakuntza profesionalean sakontzera, Edinburgoko arte eskola batera. Ordutik bere obra artistikoetan islatzen du bizitako guztia: “Nire artea espresatzeko era nire esperientzia propioak, abenturak eta inguru politiko eta sozialarekin dudan interakzioan oinarritzen da. Baita naturarekin dudan harremanean ere”.

La pandemia y la guerra inspiran la muestra que Arriaga exhibe en Madrid

«Una equis son dos puntadas que cierran la herida y la preparan para una nueva piel», asegura el reconocido escultor de Markina sobre su colección ‘Ekis X’

El reconocido artista markinarra posa con una de sus creaciones. /J. P. A.
El reconocido artista markinarra posa con una de sus creaciones. / J. P. A.

MIRARI ARTIMEViernes, 13 mayo 2022, 08:22

El arte de José Pablo Arriaga podría describirse como un testimonio expresivo, basado en sus experiencias, aventuras e interacciones personales con el mundo social y político, así como con la naturaleza. Precisamente, su última colección, titulada ‘Ekis X’, comenzó cuando el autor de Markina sintió la inquietud de que una mínima alteración en los cromosomas puede condicionarlo todo.

«Una equis nos cambia la vida», asegura Arriaga, quien en sus trabajos realizados en los últimos seis años incluye varias obras inspiradas tanto en hechos recientes como intensos para el autor. «Son etapas que ansío tachar con una equis, episodios marcados por accidentes laborales, crisis pandémica y guerras como

A su juicio, «una equis no es un simple tachón. Son dos puntadas que cierran la herida y la preparan para una nueva piel». Es el inicio de una nueva etapa. «Una equis es un cruce de caminos, el punto de unión entre dos miradas opuestas. El cruce es tensión, es esperanza». 

Las formas que han adquirido las piezas creadas bajo esa premisa, con materiales como la piedra acrílica, madera y hormigón, se muestran al público en la galería de arte Blanca Soto en la que supone la primera muestra en solitario de Arriaga en Madrid. Permanecerá expuesta hasta mediados de julio. 

Las primeras impresiones de la nueva aventura son positivas. «La inauguración ha resultado muy bonita, ha ido todo muy bien», señaló el artista markinarra. 

Vivencias

Nacido en una familia de artesanos fabricantes de arcones de madera típicamente vascos (kutxas), Arriaga amplió sus conocimientos artísticos en Bilbao y continuó su formación profesional en el Edinburgh College of Art de Escocia. 

Mientras su arte le permite liberar y comunicar lo que siente en su interior, sus otras pasiones -viajar, navegar y estar en contacto intenso y directo con su entorno, la cultura y la naturaleza…- han sensibilizado su conciencia por el mundo social, político y natural e influyen profundamente en su visión del mundo. 

Aunque cada colección pone de relieve una vivencia en particular, todas sus experiencias han dado forma a una filosofía general que constituye el hilo conductor de su obra artística; el elemento dinámico de esperanza que palpita en cada una de sus piezas. 

«Las obras de Arriaga ofrecen una alternativa a la tendencia generalizada de cerrar los ojos para crear un mundo de bienestar y relajación», indican. Así, invita al observador a enfrentarse a la realidad del mundo, a las intuiciones internas y llama a despertar», aseguran críticos de arte.

Arriaga llena Markina de arte con el estreno de ‘Kandelak’

El vanguardista espectáculo que fusiona su escultura con la danza contemporánea se podrá ver mañana en el Prado desde las seis de la tarde

MIRARI ARTIMEViernes, 29 octubre 2021, 08:08

La última escultura realizada por José Pablo Arriaga durante la pandemia cobrará vida a través de la danza en el espectáculo vanguardista que mañana a partir de las seis de la tarde tomará el Prado de Markina. En el caso de que las condiciones meteorológicas no permitan el estreno de ‘Kandelak, se trasladará a la ‘Uni’. La entrada será gratuita, pero resulta necesario retirar la invitación en el cajero de la Casa Consistorial.

El performance ofrecerá una nueva mirada a los tiempos en los que nos encontramos con la danza contemporánea interpretada por la ondarresa Garazi Etxaburu. «Dará vida a una escultura de madera de grandes dimensiones», señaló. «Su coreografía, vibrante y sutil, evocará los sentimientos de la llama de una vela», añadió. La escultura, por su parte, puede simbolizar, según el propio artista, la piel del vientre de una mujer embarazada, «ese espacio que durante tanto tiempo ha cobijado y protegido una nueva vida».about:blankPUBLICIDAD

La intérprete tratará de hacer llegar al público que puede que resulte necesario cortar esas capas cuando llegue el momento de extraer lo que hay en su interior. «Puede ser un bebé, angustia o incluso viejos fantasmas que habitaban bajo nuestra piel».

Para Arriaga, «en la época del confinamiento, del Covid, la incomunicación ha provocado mucho sufrimiento», reconoció. «También lo sufrí en un momento duro y encendí una vela para combatirla. De ahí surgió la obra».

Tras sacar a la luz lo que ha sentido durante la pandemia, llega el momento de suturar la herida, con dulzura y precisión, para curarse y renovarse. De esta manera, además, cierra el ciclo de creaciones surgidas en los momentos más complicados del covid que ha incluido ‘Oihalezko Teilatua’ e ‘Itogina’.

«Momentos muy duros»

«Mi intención no ha sido hacer un ciclo. He ido creando esculturas en función de las vivencias y situaciones provocadas por la pandemia», reconoció. «La gente ha vivido momentos muy duros y eso es lo que he reflejado».

El artista natural de la localidad anfitriona procede de una familia de artesanos que fabricaban arcones de madera vascos. Estudió en Bilbao, de donde partió a Escocia para profundizar en su formación profesional, concretamente a una escuela de arte en Edimburgo.

Su forma de expresar tiene sus raíces en su experiencia, sus aventuras y su interacción con el entorno político y social. También su relación con la naturaleza. El viaje de Lekeitio a la costa africana fue una clara experiencia para cambiar radicalmente el punto de vista del mundo. Desde entonces todo lo vivido se refleja en sus obras artesanales.

Garazi Etxaburu, por su parte, comenzó en Dantzaz, trabajando con coreógrafos de reconocido renombre como Itzik Galili, Lukas Timulak y Jacek Przybiowicz, entre otros.

En 2016 trabajó como bailarina solista y colaboradora del director de Baltic Dance Theatre, en la ciudad polaca de Gdansk y desde 2017 forma parte de la compañía Lasala.

https://www.elcorreo.com/bizkaia/costa/arriaga-llena-markina-20211029080645-nt.html

‘Kandelak’ obra estreinatuko du Jose Pablo Arriagak urriaren 30ean, Zelaian

Oraingoan ere, Garazi Etxaburu dantzari ondarrutarrak azalduko du artistaren lana dantzaren bitartez. Pandemia garaian inkomunikazioak eragindako sufrimenduak islatu nahi izan ditu obra berrian markina-xemeingo artistak.

2021/10/21Eider Mugartegi

Bizipen pertsonal batetik abiatuta, Kandelak izeneko obra berria sortu du Jose Pablo Arriaga artista markina-xemeindarrak. Azaldu duenez, pandemiaren momentu batean inkomunikatuta, bakarrik, isolatuta sentitu da, eta sentipen horiek barruan utzitako ezinegona atera beharra zeukan. «COVIDaren garaian komunikazioagaz konpondu ahal ziren hainbat egoera okerrerantz joan dira. Inkomunikazioak hainbat sufrimendu eragin ditu: familiakoak ezin ikusi izana, lekuetara ezin joan izana…. Nik ere inkomunikazio hori pairatu nuen momentu latz batean, eta horri aurre egiteko kandela bat piztu nuen. Hortik sortu zen obra».

Lan berri horregaz, konfinamendu garaian Oihalezko Teilatua obragaz hasi zuen COVID-19aren pandemiagaz lotutako artelanen bildumen zirkulua ixten duela dio artistak. Oihalezko Teilatua-n pertsonek itxialdian sentitutako mina, hotza, alaitasuna, mugimendua…. islatu nahi izan zituen Arriagak tamaina handiko bost argazki eta hiru eskulturen bidez. Zoritxarraren aurreko ezintasunagaz eta norbere zaurgarritasunaren kontzientziari buruz hitz egin zuen orduan. Itxialdiari lotuta oihalezko teilatua eskaini zuen artistak, babesleku bat bezala.

Pandemiak aurrera egin ahala, berriz, gauzak hobeto zeudela zirudien arren, egoera okertu zen askorentzat, ekonomia eta lana ezegonkorrak bihurtu ziren, eta krisiak eragindako itotasun horren adierazpide Itogina obra sortu zuen. «Jendeak txarto pasatu zuen, kultur ekimenak murriztu ziren, ikuskizunak bertan behera geratu ziren baita artisten lanak ere». Erakusketa lekuak mugatuta egonik, bere etxea aukeratu zuen Arriagak bere lana erakusteko. Bere etxean egiteak bazeukan beste zentzu bat ere, bere etxeko ateak zabaltzea debekatuta zeuden gauza guztiei.

«Jendeak oso egoera gogorrak bizi izan ditu, eta hori islatu nahi izan dut».

Eta, orain, Kandelak obragaz COVIDaren zikloa itxiko du. «Nire asmoa ez da izan ziklo bat egitea. Pandemiak eragindako bizipenen eta egoeren arabera joan naiz eskulturak sortzen». Obra berriagaz ere, pandemiaren inguruan gertatu diren egoera desberdinak erakutsi nahi izan ditu. «Jendeak oso egoera gogorrak bizi izan ditu, eta hori islatu nahi izan dut».

Kandelak. Argazkiak atera zituen lehenengo, pieza bat sortu zuen ondoren, eta elementu berriak egiten joan da gero apurka-apurka. Eta azkenik, geruza ezberdinez osatutako egitura handi bat gauzatu du, kandela erraldoi bat. Egurra aukeratu du elementu hori eratzeko. Material malgu horregaz egin du kurbaz beteriko eskultura. Kurba horien bidez tentsioa adierazi nahi du Arriagak, horregatik elementu guztiak okertu ditu. «Nik, okerdurak dituen obra bat erakutsi izan dut, baina ez dut okerdurekin jolastu mundu guztiaren aurrean eta, oraingoan, malgutasun hori, mugimendu hori, tolesdura hori, tentsio guztiori jarri nahi diot ikusleari aurrean».

«Kandelaren sugarra irudikatuko du Garazik, bizitza ematen diona”

Urtarrilean abiarazi zuen artista markina-xemeindarrak proiektu berria. Mugimendu eta bizitasun handiko zerbait sortu nahi zuen, eta horregatik erabaki du Kandelak ere performance baten bidez jendaurrera ematea. Obra berria ezagutzera emateko Garazi Etxaburu dantzari ondarrutarra izango du ondoan berriro ere. Dantza eta artea eskutik oratuko dira ostera ere obraren zentzua ikusleari helarazteko. Urriaren 30ean eskainiko dute artista biek performance artistikoa, Zelaian. «Kandelaren sugarra irudikatuko du Garazik, bizitza ematen diona. Geruzak zabaldu egiten dira, eta bera da bizirik atera behar den elementua. Eskulturak haurdun dagoen emakume baten itxura hartu dezake, eta geruzak apurtu beharra egon daiteke barruan dagoena atera nahi bada. Barruko hori ume bat edo barru-barruan gordetako samina ere izan daiteke. Behin ateratakoan josi egiten da, min hori amaitu edo desagertu delako». Arriagaren obraren inguruan dantzan egingo du Etxaburuk, eta artistak berak ere parte hartzen du performancean.

Obra sortu ondoren jarri zen Arriaga Etxaburugaz harremanetan. Lan berria azaldu eta koreografia pentsatu zuten bien artean. Hortik aurrera, dantzariaren sormenari utzi diote bidea. «Erritmoa markatu eta mugimenduak pentsatzen ditu Garazik». Egurrezko eskultura handia erabiliko dute performancerako. Egitura handi hori jarriko dute Zelaian, eta horren inguruan mugituko da dantzaria.

«Jende asko egongo da nik sentitu dudana sentitu duena»

Arriagak badaki ikuskizuna ez dela publiko guztientzat. «Jakin badakit obra bat egiten dudanean zenbat pertsonarengana heldu naitekeen. Arte munduan heziketarik ez duenarentzat zailagoa izango da ulertzea. Hala ere, Garazik egiten duena ikusgarria da, baina horregaz ez dut nahi esan obra arrakastatsua izango denik eta mundu guztiari gustatuko zaionik». Performancea erritmo eta musika aldetik gogorra dela ere azaldu du artistak. «Ez da obra erraza, arretaz jarraitu behar da ulertzeko, ez dago eginda ikuskizun bat modura, performance bat da, artelana dantza garaikideagaz lagunduta kaleratzeko era bat da». Hala ere, artistaren asmoa ez da inor beldurtzea. «Artelan bat ikustera joan eta gida batek lan hori beste modu batera kontatzea moduan izango da. Kasu honetan dantzari batek azalduko du obra».

Sarrera doan izango da, eta hasiera batean Zelaian bada ere, euria eginez gero performancea Plazabarripera lekualdatuko lukete. Erakusketa bat egiteko asmoa ere badauka Arriagak, baina data zehazteko dauka.

Arriagak aitortu duenez, pena ematen dio sentitzen duena eta pentsatzen duena jende gehiagorengana ez heltzea: «Jende asko egongo da nik sentitu dudana sentitu duena».

Itxialdian sortutako eskulturek bizitza hartuko dute Loraldian

Garazi Etxabururen dantza garaikideak eta Jose Pablo Arriagaren eszenografia artistikoak bat egingo dute gaur Bilboko jaialdian, «Oihalezko teilatuak» ikuskizunean. Eskulturek bizitza hartuko dute.

gara-2021-03-20-Opinión

Loraldia Bilboko kultur jaialdiak aurrera darrai eta gaur, “Oihalezko teilatuak” ikuskizuna izango da protagonistetako bat. Garazi Etxabururen dantza garaikidea eta Jose Pablo Arriagaren eszenografia artistikoa batzen ditu ikuskizunak eta begirada berritzailea eraikitzea du xede. Loralditik aurreratu dutenez, Pablo Arriagaren argazkietan «oihalen azpiko bizitza» islatzen da: «Mina, hotza, jolasa, poza… konfinamenduan sortutako emozioak, hain zuzen». Garazi Etxaburu, berriz, dantzaren bidez sentimendu horiek hurreratzen saiatuko da.

Oholtzan, tamaina handiko bost argazkik oihal bat osatuko dute, oinaze garaiko estalpea sinbolizatuz: «Bizitzarentzako zirrikitu inprobisatu bat».

Loturak

«Norberaren egoera ezberdina izan arren, badago lotura bat gure artean: elkartzen gaitu desgraziaren aurreko ezintasunak, zaurgarri izatearen kontzientziak», aipatu dute Loralditik. Hori nabarmendu nahi du, hain zuzen, “Oihalezko teilatua” emanaldiak: «Denok daukagula orain aterpe behartu bat, kanpamentu bat, behin-behineko babes bezain itxitura bilakatu zaiguna».

https://www.naiz.eus/es/hemeroteca/gara/editions/2021-03-21/hemeroteca_articles/itxialdian-sortutako-eskulturek-bizitza-hartuko-dute-loraldian

Dantza garaikidea eta eskultura uztartuko ditu Oihalezko Teilatuak ikuskizunak Loraldian

Martxoaren 21ean eskainiko dute emanaldia Euskal Museoa Atrioan

Dantza garaikidea eta eskultura uztartuko ditu Oihalezko Teilatuak ikuskizunak Loraldian

ZUREKINLunes, 15 marzo 2021, 20:25

Loraldia Kultur Elkarteak Oihalezko teilatuak izeneko emanaldia aurkeztu du, Loraldia Festibalaren programazioaren baitan dagoen proposamena.

Martxoaren 21ean eskainiko dute ikuskizuna. Konfinamenduari buruz egindako eskulturek bizitza hartuko dute dantzaren bitartez Euskal Museoa Atrioan. Alde batetik, Garazi Etxabururen dantza garaikidea izango dugu, bestetik, Jose Pablo Arriagaren eszenografia artistikoa.

Oihalezko teilatuak

Garazi Etxabururen dantza eta Jose Pablo Arriagaren eszenografia artistikoarekin ikuskizun honek begirada berri bat ekarriko du gaurko garaietan. Pablo Arriagaren argazkietan oihalen azpiko bizitza islatzen da: mina, hotza, jolasa, poza… konfinamenduan sortutako emozioak, hain zuzen. Garazi Etxaburuk, berriz, dantzaren bidez sentimendu horiek hurreratzen saiatuko da.

Tamaina handiko bost argazkik oihal bat osatuko dute, oinaze garaiko estalpea sinbolizatuz. Bizitzarentzako zirrikitu inprobisatu bat.

Norberaren egoera ezberdina izan arren, badago lotura bat gure artean: elkartzen gaitu desgraziaren aurreko ezintasunak, zaurgarri izatearen kontzientziak. Hori nabarmendu nahi du, hain zuzen, «Oihalezko teilatua» emanaldiak: denok daukagula orain aterpe behartu bat, kanpamendu bat, behin behineko babes bezain itxitura bilakatu zaiguna.

Argazkietan oihalen azpiko bizitza islatzen da, bertako pertsonek sentitutakoa: mina, hotza, jolasa, poza… mugimendua. Toldo zuria memoriadun azal fin eta hauskor bat balitz bezala, bizipenak xurgatu eta zimurren bitartez hitz egiten diguna.

Ikuskizunak 35 minutuko iraupena du, eta interesa duen edonori zuzenduta dago.

Garazi Etxaburu

Garazi Etxaburu Ondarroan jaio zen 1993an. Hiru urte zituela hasi zen dantza ikasten, eta bide horretatik jarraitu du. Dantzako erdi mailako titulua atera zuen José Uruñuela Dantza Kontserbatorioan, Gasteizen.

Bere esperientzia profesionala Dantzaz konpainian hasi zuen, Itzik Galili, Lukas Timulak, Judith Argomaniz, Jacek Przybiowicz eta Jone San Martín bezalako koreografoekin lanean.

2016an Baltic Dance Teatre konpainiako dantzari solista eta zuzendariaren laguntzaile bezala aritu zen lanean, Poloniako Gdansk hirian, eta 2017tik LASALA konpainiako kide da.

Jose Pablo Arriaga

Jose Pablo Arriaga (Markina Xemein, 1969). egurrezko Euskal kutxak egiten zituzten artisau familia batetik dator. Bilbon ikasi zuen, eta hortik Eskoziara abiatu zen bere formakuntza profesionala sakontzera, konkretuki Edinburgoko arte eskola batera (Edinburgh College of Art).

Jose Pablo Arriagaren artea espresatzeko eta bere esperientzia, abenturak eta inguru politiko eta sozialarekin duen interakzioan datza. Baita naturarekin duen harremana ere. Lekeitiotik Afrikako kostaldera eginiko bidaia, esperientzia argia izan zen munduaren ikuspuntua zeharo aldatzeko, ordutik bere obra artisitikoetan isladatzen da bizitako guztia.

https://www.elcorreo.com/zurekin/dantza-garaikidea-eskultura-20210313123900-nt.html