Uncategorized

Los ocho cuadros de la colección “ITOGINA”

ITOGINA / GOTERA

Una simple gota de agua puede hablarnos de todo un desastre.

Una gotera. Un tejado herido en una batalla perdida contra el viento y el agua. Una gotera es un charco frío que invade nuestro hogar; es una urgente búsqueda de soluciones.

En la exposición “Itogina” las tejas representan a las personas. Cada una con su curvatura, su forma, sus grietas. El tejado simboliza el pueblo. Las tejas sostienen el tejado, y el tejado sostiene, a su vez, cada una de las tejas. Tensión y equilibrio. Individuos y totalidad.

Ninguna es igual. La ubicación de cada teja definirá sus características: a algunas las desgastará el sol, a otras las cubrirá un manto de musgo. A veces hay que sujetarlas con piedras, por si sopla el viento.

Pero esta vez las aguas cubren el tejado. ¿Qué opciones tenemos? Algunas tejas han optado por huir, salir volando. Otras han aprendido a flotar; hay quien intenta adaptarse a la vida bajo el agua. 

Para esta exposición, Arriaga ha diseñado tejas de madera. Ha querido dotarlas de ese punto fuerte: ser insumergibles.

El metacrilato: plegar la rigidez

Arriaga creó tejados de lona durante el confinamiento. Ahora todo ha cambiado, no ha sido fácil salir y acostumbrarnos a observar la vida a través de pantallas protectoras. La protección ha dejado de ser algo acogedor para convertirse en algo frío; ahora protegerse significa alejarse. Las paredes de metacrilato interfieren en nuestros abrazos. Hacemos lo que podemos.  

La exposición “Itogina” está formada por ocho cuadros, ocho fotografías de tejas impresas en metacrilato. Arriaga ha querido cuestionar la dureza del metacrilato, calentándolo y doblándolo con las manos; la calidez desafiando a la frialdad. El metacrilato moldeado representa la lucha interna del individuo contra la rigidez, la batalla contra la inexorabilidad y las complejas formas de esta desazón colectiva.

Itogina. Gotera.

Nadie piensa en los tejados, hasta que gotean.

Nerea Ibarzabal

Arriagaren ‘Itogina’ erakusketak ikusmina eragin du

Jose Pablo Arriaga artista markina-xemeindarra  “oso pozik” agertu da bere etxean egin duen erakusketak izan duen erantzunagaz. 40 lagun igaro dira Arriagaren etxetik Itogina obra berria ezagutzeko.

Zapatuan [azaroak 7] eta domekan [azaroak 8] eduki zuten markina-xemeindarrek Arriagaren lan berria ezagutzeko aukera, eta gehiago izan ziren domeka aukeratu zutenak erakusketara joateko. Artistagaz beragaz lagunduta, bost laguneko taldean egin zuten bisita, koadroak ikusi eta bakoitzaren nondik norakoak entzunez. “Adin guztietako jendea etorri zen, hasi 26 urtetik eta 80 urtera arte”.

Arriagak aipatu duenez, “errespetuz eta entzuteko gogoz” nabaritu zituen erakusketara joan ziren guztiak. 15 bat minutuko bisitak egin zituzten, eta gustura geratu ziren ekimenagaz. “Pandemia egoera honetan egin arren, espero baino jende gehiago etorri da nire lana ezagutzera, eta oso pozik geratu naiz”.

Oraingoz, asteburuko bisitariak izango dira erakusketaz gozatu ahal izan duten zorioneko bakarrak. Arriagak azaldu duenez, une honetan ez dauka asmorik beste erakusketarik egiteko. Horren ordez, beste proiektu bat dauka esku artean. Aurreratu duenez, Gure Aterpea izeneko liburua aurkeztuko du Durangoko azokarako. “2014tik 2020ra arte egin ditudan obra batzuen bilduma da; azken obren aukeraketa bat”. Testua Jon Gerediagak idatzi dio.

Exposición ITOGINA (gotera)

Exposición en la vivienda de Jose Pablo Arriaga (Guen Kalea 6 Markina Xemein) 7 y 8 de Noviembre de 11:00-14:00 grupos de cinco personas.

ITOGINA / GOTERA

Una simple gota de agua puede hablarnos de todo un desastre.

Una gotera. Un tejado herido en una batalla perdida contra el viento y el agua. Una gotera es un charco frío que invade nuestro hogar; es una urgente búsqueda de soluciones.

En la exposición “Itogina” las tejas representan a las personas. Cada una con su curvatura, su forma, sus grietas. El tejado simboliza el pueblo. Las tejas sostienen el tejado, y el tejado sostiene, a su vez, cada una de las tejas. Tensión y equilibrio. Individuos y totalidad.

Ninguna es igual. La ubicación de cada teja definirá sus características: a algunas las desgastará el sol, a otras las cubrirá un manto de musgo. A veces hay que sujetarlas con piedras, por si sopla el viento.

Pero esta vez las aguas cubren el tejado. ¿Qué opciones tenemos? Algunas tejas han optado por huir, salir volando. Otras han aprendido a flotar; hay quien intenta adaptarse a la vida bajo el agua. 

Para esta exposición, Arriaga ha diseñado tejas de madera. Ha querido dotarlas de ese punto fuerte: ser insumergibles.

El metacrilato: plegar la rigidez

Arriaga creó tejados de lona durante el confinamiento. Ahora todo ha cambiado, no ha sido fácil salir y acostumbrarnos a observar la vida a través de pantallas protectoras. La protección ha dejado de ser algo acogedor para convertirse en algo frío; ahora protegerse significa alejarse. Las paredes de metacrilato interfieren en nuestros abrazos. Hacemos lo que podemos.  

La exposición “Itogina” está formada por ocho cuadros, ocho fotografías de tejas impresas en metacrilato. Arriaga ha querido cuestionar la dureza del metacrilato, calentándolo y doblándolo con las manos; la calidez desafiando a la frialdad. El metacrilato moldeado representa la lucha interna del individuo contra la rigidez, la batalla contra la inexorabilidad y las complejas formas de esta desazón colectiva.

Itogina. Gotera.

Nadie piensa en los tejados, hasta que gotean.

Nerea Ibarzabal

El metacrilato es un material que se usa para separar a las personas y por ello aleja la relación humana. Intentamos evitar el contacto físico e incluso las reuniones en nuestras propias casas han sido limitadas.
Por esta razón, con esta exposición, quiero abrir las puertas de mi casa y con ello crear una contradicción entre lo que sucede en estos momentos y lo que debería ser.
Este espacio ha sido mi refugio durante el confinamiento. Por eso quiero realizar esta última exposición en mi hogar y así mostrar estas obras creadas en metacrilato, como metáfora de una separación, de un aislamiento.

ITOGINA erakusketa Arriagaren etxebizitzan.

Erakusketa Azaroak 7 eta 8 11:00 -14:00 Guen Kalea 6 Markina Xemein

Metakrilatoa jendea banantzeko erabiltzen den materiala da, banaketa honek azkenean pertsonen arteko harremana eta urbiltasuna urruntzen du. Ezin dugu elkar kontakturik izan ezta bakoitzan etxeetan batu ere, horrexegaitik ireki nahi ditut nere etxeko ateak,kontraesan bat sortu, konfinatuta  egon garen aterpearen ateak nire azken erakusketa egiteko. Banatzen gaituen metakrilatozko piezak erakutziz.

ITOGINA

Ur tanta soil batek eman dezake hondamendi baten berri.  

Itogina zauri bat da teilatuan, haizearen eta uraren aurkako borroka txiki galdu bat. Itogina da espero bako ur putzu hotz bat gure etxean, eta konponbide bat aurkitu beharra, orain, ahalik bizkorren.

“Itogina” erakusketan teilek pertsonak sinbolizatzen dituzte. Gutako bakoitza teila bat da, gure tolesdura, gure forma, gure arrakala; teilatuak, ostera, herria irudikatzen du. Teilek eusten dute teilatua, eta teilatuak eusten ditu, era berean, teilak. Tentsioa eta oreka. Norbanakoak eta osotasuna.

Denok gara ezberdinak. Kokapenaren arabera, eguzkiak bizkorrago higatzen ditu zenbait teila; leku hezeenetan daudenei goroldioa sortzen zaie; batzuei harriak jartzen zaizkie gainean, haizeak eraman ez ditzan.  

Urak teilaturaino iritsi zaizkigu oraingoan. Zer egingo dugu? Zein bide hartuko du gutako bakoitzak? Teila batzuek ihes egin dute, hegan. Beste zenbaitek flotatzen ikasi dute; badira urpean bizitzen saiatzen ari direnak ere.

Arriagak egurrezko teilak landu ditu erakusketa honetarako, indargune hori eman nahi izan die: hondoraezinak izatea.

Metakrilatoa: zurruntasuna tolesten

Itxialdian oihalezko teilatuak eskaini zizkigun Arriagak babesleku gisara. Ez da izan erraza irtetea. Babes-pantailen bestaldetik begiratzen diogu munduari orain. Noizbait, babesaren esanahia goxoa zen, orain hotza da; orain babesteko urrundu egin behar da. Metakrilatozko horma zurrunak daude gure besarkaden erdian, eta bakoitzak ahal bezala egiten dio aurre egoerari.

“Itogina” erakusketa zortzi koadrok osatzen dute. Metakrilatoan inprimatutako teilen argazkiak dira. Arriagak metakrilatoaren gogortasuna zalantzan jarri nahi izan du, material hau berotuz eta eskuekin tolestuz. Berotasunak hoztasuna desafiatzen du. Metakrilato moldeatuaren bidez gutako bakoitzaren barne-borroka irudikatzen du, zurruntasunaren aurkako borroka eta honen forma korapilatsuak, egonezin kolektibo hau.

Itogina.

Ez gara teilatuez oroitzen, zulatzen diren arte.

Nerea Ibarzabal

¿Cuál es la realidad?

Oihalezko Teilatua (tejado de tela)

En las fotografías se refleja la vida bajo la lona: el dolor, el frio, los juegos, la alegría… el movimiento. Todo lo que las personas de su interior han experimentado, como si el toldo fuera una fina y frágil piel que absorbe las emociones y nos las transmite mediante sus arrugas y pliegues.

Son imágenes de lonas que a su vez han sido impresas sobre lonas, y con ello Arriaga nos invita a jugar, tanto con la mirada como con la conciencia. El receptor deberá acercarse a la obra para poder distinguir entre los elementos reales y los impresos, una metáfora que define muy bien la época en la que vivimos: ¿Cuál es la realidad? ¿Aquello que se nos muestra desde lejos? ¿O, por el contrario, aquello que descubrirnos al acercarnos?

Berrogeialditik jaiotako artea

""

IMANOL FRADUA 19.04.2020 | 00:32

Bost irudiz eta hiru eskulturaz osatutako lana aurkeztru berri du Arriagak. Argazkiak. J. P. Arriaga

Bost irudiz eta hiru eskulturaz osatutako lana aurkeztru berri du Arriagak. Argazkiak. J. P. Arriaga

Jose pAblo Arriaga markinarrak instagramen inauguratu du bere azken lana,’oihalezko teilatua’ izenburupean

Egiten duen arte lan guztien moduan, barrutik sortarazitako bizipen eta sentimenduak ditu Jose Pablo Arriagak sorkuntzarako motore. Hala izan da betidanik. Eta egurrezko eskulturan aritua baden ere, beren familiatik eratorritako lanbidea dena, eta urte luzez jorratu duena milaka proiektutan barrena, markina-xemeindarrak berrogeialdia izan du inspirazio iturri bere azken lana aurkezterakoan. Oihalezko teilatua izenburupean, atzo arratsaldean aurkeztu zuen Instagram bidez bere azken lana. Irudigintza jorra-tzea du nobedade nagusi, ohi legez berak eskuz egindako eskulturekin batera.

Euskeraz zein erderaz, sare sozialen bidez jarraitzaileen sostengua jaso zuen atzokoan Arriagak. “Azkenaldian argazkigintzako ikastaro batean ari naiz eta oraingo lanetarako berau erabili du” espresio molde bezala. Erakusketa ez baden ere, betiko tankeran ulertzen dena, azkenaldian guztiok etxean gaituen pandemia du hizpide Arriagak. “Momentuan pasatzen zaizkidan gauzei buruz aritzen naiz. Eta oraingoan ere, hala da. Pandemiaz ari naiz, egoera normaletik gaur eguneko ezohiko egoerara eraman gaituena. Inoiz ez bizitakoak bizitzen ari gara”, dioenez. Eta hari horri tiraka, horu eskultura eta hormigoizko telaz osatutako bost argazki aurkeztu ditu, olanean inprimatutakoak. Obra handiak dira, “bi metro eta erdiko altuera dutenak”. Eta gaur egun Arriagaren Markina-Xemeingo lokalean zintzilik direnak.

“Momentu latzak igarota”, sorkun-tzari ebatu da markinarra. “garai ilunak bizi ditugu, denok. Eta nire kasuan zerbait sortzea lagungarri da”. Argazkia eta eskultura uztartuz, “bide berrietan barrena” da. Baina, zergatik oihalak? “Babesten duen materialea da. Pentsa gerta litezkeen ezbeharretan –naturak sortutako katastrofeak adibide izan litezke–, nola babeserako erabiltzen den”. Aterpe modura irudikatzen du Arriagak oihala, estalpe funtzioa baduelako. Eta gaur egun milaka bizilagunen estalpe diren etxebizi-tzak ere presente dira artelanean, nolabait. “Besteen egoera gurera parekatu nahi izan dut, enpatia sortarazi bizitzen ari garen garai hauetan”. Abstraktikoki, materiale aproposa dela irizten dio, eta tolestutako oihalen irudien bitartez hori irudikatzen saiatu da. Argazkiak ere “biziak direla” dio. Beroriek, argazkietan inprimatuta, “indarra ematen diote lanari”. Mezua ere, “positiboa” izatea nahi du sortzaileak, errealitatearen zati bat isladatuz.

GARAI ZAILAK Jakin badaki Arriagak “denok ari garela momentu zailak pasatzen”. Artista den heinean, eta sorkuntza duelarik ogibide urte luzeetan zehar, “nik ere zailtasunak izango ditut. Gauden egoeran egonda, kultura eta sorkuntza azken lerroan jartzeko arriskua badago, eta dena hankaz gora jartzeko arriskua bada”. Etorkizuna ez hain argi ikusten baduen ere –iraganean ere erabaki latzak hartutakoa da, besteak beste bere familiaren ogibide izandako zurezko kutxa tradizionalak eskuz egitea utzi beharra–, markinarrak “lan hauek sorkuntza prozesua eskape modukoa” suertatu zaio. “Tailerrera bajatu, etxea utzi ordu tarte batzuetan eta lanean aritzea positiboa” egin zaio. “Baina, imajinatzen dut, euren etxeetan daudenen moduko esperientzia pasatzen ari naizela, dio mundu zabaleko hainbat tokitan izan den Arriagak. “Artistentzako ere, ez dut inoiz horrelako egoerarik sufritu”.

Erakusketa bi astez egongo da ikusgai Markinako Osteko kalean Jose Pablo Arriagak duen tailerrean. Atzo instagram bidez egindako aurkezpenak ere iraungitze data badute. 48 ordutan mantenduko da ikusgai aurkezpena. Baina etorkizunak zer ekarriko dio argitzea zailagoa da. “Ez dakigu zer gertatuko den etorkizunean, ezta nire azken lanek zein bide hartuko duten”. Baina litekeena da Arriagak montatutako azken erakusketa beste sare sozial batzuetan ikustaraztea. “Badago igotzeko aukera, eta jende gehiagori iristeko aukera izatea”, dioenez, nahiz eta oraindik ez duen erabakirik hartu. “Ikusiko dugu nora garamatzan koronabirusak eragindako itxialdiak”, gaineratzen duenez.

“Enpatia sortaraztea” nahi du Jose Pablo Arriaga markina-xemeindarrak bere azken lanarekin, ohialak “babes modura” irudikatuz

Etorkizunak zer ekarriko duen esperoan, bere artelana tailerren utziko du Arriagak, “gutxienez datozen bi asteotan”

 

 

https://www.deia.eus/bizkaia/durangaldea/2020/04/19/berrogeialditik-jaiotako-artea/1032540.html

 

Eskulturak eta dantza elkartuko ditu ‘Oihalezko Teilatua’-k, Markina-Xemeinen

Zapatuan estreinatuko dute Jose Pablo Arriaga artistaren eta Garazi Etxaburu dantzariaren performancea. Zelaian izango da ikuskizuna, egurrezko egitura baten inguruan. Sarrerak aldez aurretik erosi behar dira (5 euro): Markina-Xemeingo udaletxeko makinan eta Ondarroako Kurike dendan.

Garazi Etxaburu dantzari ondarrutarra, performancea prestatzen. Argazkia: Jose Pablo Arriaga

Jose Pablo Arriagak konfinamenduari buruz egindako eskulturek bizitza hartuko dute zapatuan [ekainak 20], Garazi Etxabururen dantzaren bidez. Dantzari ondarrutarrak artista markina-xemeindarraren lana interpretatuko du bere dantzagaz, Arriagak bere obragaz azaldu nahi duena bere gorputzaren bidez transmitituz.

COVID-19ak eragindako konfinamendua inspirazio iturri izan zen Jose Pablo Arriaga artistarentzat, eta konfinamendu hori arindu denean, lan hori publikoari helarazi nahi dio. Horretarako, areto itxi bat barik, leku zabal bat nahiago izan du Arriagak. Piezak kalera atera nahi ditu, eta, kalean, obrari behar duen arima edo mugimendua emateko, beste diziplina artistiko bat batuko dio: dantza garaikidea. Horretarako, dantzari ondarrutarrarengana jo du, eta bien artean Oihalezko Teilatua performance artistikoa sortu dute.

Arriagak eta Etxaburuk elkarregaz lan egiten duten lehen aldia da. Hala ere, berehala konektatu dute bi artistek, eta elkarlan horren emaitza Markina-Xemeingo Zelaian ikusi ahalko da lehenengoz, zapatu honetan, 22:30ean. «Konfinamenduari buruz egin nituen lanak azaldu nizkion, eta erraz-erraz hartu zuen ideia, eta koadro bakoitza interpretatzen jakin du», azaldu du Arriagak. Argitu duenez, koadro bakoitzak konfinamenduan pertsonek sentitutakoa, era ezberdinetako bizipenak, islatzen ditu. «Bost koadro dira, eta dantzaren bitartez azaltzen ditu bakoitzaren arima eta esanahia».

Ikuskizunerako sarrerak aldez aurretik eskuratu behar dira Markina-Xemeingo udaletxeko harrerako makinan edo Ondarroako Kurike dendan

Eszenografia bat prestatu du Arriagak ikuskizunerako. Zelaiaren erdian 2 metro eta erdi altuerako eta metro eta erdi zabalerako egurrezko egitura bat jarriko du, eta horren inguruan izango da ikuskizuna. 2 metroko distantzia errespetatuz egokituko dituzte ikusleak, inguru osoan.

Bedar gainean. Arriagaren tailerrean ari da dantzari ondarrutarra entseguak egiten. Jantziak eta musika, dena dauka prest. Zelaiko bedarraren gainean egingo du dantzan; estruktura oinarria izango da, eta haren inguruan ibiliko da Arriagaren lanari bizitza ematen. «Ezeri ez diot ezetz esaten, eta bedar gainean dantzan egiteko ere prest nago».

Ideia hasieratik gustatu zitzaion ondarrutarrari. «Asko gustatu zitzaidan proposamena, eta gelditu ginen lehen egunetik zelan egin genezakeen pentsatzen hasi ginen bion artean». Orain publikoari eskaini nahi diote lana. «Gogoagaz gaude».

 

Eskulturak eta dantza elkartuko ditu ‘Oihalezko Teilatua’-k, Markina-Xemeinen

Oihalezko teilatua (tejado de tela)

 

KARELA2

 

 

OIHALEZKO TEILATUA

 

Cinco fotografías de gran tamaño, tres esculturas, y un mismo hilo conductor: la lona. Un toldo blanco.

El toldo simboliza un cobijo en tiempos difíciles. Un hueco improvisado para la vida, cuando no hay otra. Es el material indispensable en los campamentos de refugiados: un simple trozo de lona en medio de la incertidumbre.

¿Qué es esa sed, esa mirada irritada de la familia que ha surcado el mar Mediterráneo?

Y ¿qué es ese dolor de la persona que, debido a esta crisis sanitaria, no ha podido despedir a un ser querido?

Aunque se trate de distintas situaciones, existe una conexión entre ambas: nos une la impotencia ante la desgracia, la conciencia de nuestra vulnerabilidad. De eso nos habla la exposición “Oihalezko teilatua”: de que ahora todos tenemos un refugio obligatorio, un campamento provisional que nos protege y nos encierra al mismo tiempo. Tal vez esto calme nuestros pasos agigantados y nuestras convicciones inquebrantables; ojalá consiga aplacar nuestro egoísmo, y nos una más.

En las fotografías se refleja la vida bajo la lona: el dolor, el frio, los juegos, la alegría… el movimiento. Todo lo que las personas de su interior han experimentado, como si el toldo fuera una fina y frágil piel que absorbe las emociones y nos las transmite mediante sus arrugas y pliegues.

Son imágenes de lonas que a su vez han sido impresas sobre lonas, y con ello Arriaga nos invita a jugar, tanto con la mirada como con la conciencia. El receptor deberá acercarse a la obra para poder distinguir entre los elementos reales y los impresos, una metáfora que define muy bien la época en la que vivimos: ¿Cuál es la realidad? ¿Aquello que se nos muestra desde lejos? ¿O, por el contrario, aquello que descubrirnos al acercarnos?

Tres esculturas completan la exposición. Están hechas de tela de hormigón, mediante una técnica muy especial y poco habitual entre escultores. Estas obras simbolizan una carpa de lona, y representan las tres fases que esta  mundial ha generado en nosotros. En la primera obra, la carpa aparece recogida, todavía cerrada, expectante; en la segunda se distingue una lona expandida, empezando a abrirse, con las primeras tensiones visibles sobre ella; y, por último, la tercera obra representa el momento en el que nos enfrentamos al problema: es una lona llena de pliegues y tensión, que ya se ha convertido en nuestra casa.

Oihalezko teilatuak. Algunos tejados son provisionales. Otros, provisionalmente eternos.

 

Nerea Ibarzabal